Vanaf nu zal ik alleen op amerika.nl commentaar geven op de Amerikaanse presdentsverkiezingen.

Deze site blijft het platform voor achtergrondinformatie, inclusief het ABC van de presidentsverkiezingen.

De Amerikaanse presidentscampagne had gisteren weer zo’n triviaal moment. Een Democratische commentator probeerde te betogen dat de Republikeinen ongezond zijn voor vrouwen. Terecht maar ze ging over de schreef toen ze stelde dat Ann Romney, de vrouw van de frontrunner, ‘geen dag in haar leven gewerkt had’. Oops, zou Rick Perry zeggen.

Hillary Rosen, de commentator, had natuurlijk gelijk dat vrouwen een beperkt leven krijgen als Republikeinen het voor het zeggen hebben. Maar het was totaal irrelevant voor haar betoog. Niettemin waren de reacties geheel voorspelbaar. De Romney club zag een kans om het vrouwonvriendelijke verhaal van Santorum terug te gooien naar de Democraten die geen respect zouden hebben voor vrouwen die ervoor kiezen om voor de kinderen te zorgen. Punt gemaakt. Vervolgens kwam de Obama campagne met de stelling dat ‘echtgenotes buiten het politieke debat’ moeten blijven. Iedereen het weer eens.

Nonsens natuurlijk. Mevrouw Romney wordt regelmatig naar voren geschoven door de Romney campagne om te vertellen dat haar man, anders dan je zou denken als je hem bezig ziet, geen harteloze robot is. Van mij mag ze, maar dan moet je niet zeuren dat vrouwen geen onderdeel van de campagne mogen zijn. Evenzo is Michelle Obama natuurlijk deel van de Obama campagne.

Veel interessanter is de subboodschap van het Ann Romney verhaal. Inderdaad, ze heeft geen dag gewerkt. Haar ‘verscheidene Cadillacs’ dankt ze aan het hoge inkomen van haar man. Anders dan veel lage middenklasse gezinnen hoeft moeders niet te werken in een part time baan in de supermarkt om de eindjes aan elkaar te knopen. Dat is één.

Twee is dat in de Mormoonse superconservatieve gemeenschap het niet gewaardeerd wordt als vrouwen eigen levens hebben. Zoals de Romneys, en hun kinderen, laten zien, trouwen de Mormoonse mannen vroeg. Al snel na hun bekeerdrift verplicht te hebben botgevierd in een ver land (Romney deed het in Frankrijk, waarschijnlijk zonder veel succes), trouwen Mormonen en storten ze zich op het hebben van veel kinderen. Het is een nog voorspelbaarder variant dan het zeven kinderen verhaal van Santorums zware hand katholieke club.

Feminisme, eigen opleidingen, eigen levens en lesbiennes worden niet gewaardeerd in Mormonenland. Mag dat onderdeel zijn van de campagne? Natuurlijk. Romney is wat hij is en dat is een Mormoon met een politieke ambitie die hem zo glad maakt dat niet valt vast te pinnen waar hij werkelijk staat. Maar zijn huiselijk leven, mevrouw Romney en de vijf smetteloze, keurig getrouwde zonen, zijn wel degelijk deel van het verhaal.

De Ann-flap ging dus, zoals gebruikelijk, nergens over en toch over alles. Vandaag groot nieuws, morgen vergeten. Maar de boodschap blijft hetzelfde: Republikeinen zijn slecht voor vrouwen.

Het is altijd lastig om een einde te maken aan een campagne, om afscheid te nemen van al die aandacht, zeker als je een half jaar geleden nog een onbekende mislukte senator was. Santorum deed er lang over in zijn persconferentie want hij moest veel mensen bedanken. Lastig: als je eenmaal begint moet je ook iedereen noemen anders voelt iemand zich tekort gedaan.

Santorum stopt op een sluw moment. Hij kan suggereren dat het de ziekte van zijn al drie jaar zieke dochtertje van drie is maar dan vraag je je af waarom hij ooit begonnen is. Maar goed, het is een aardige reden als je weet dat je sowieso nooit meer de nominatie kunt winnen en wilt profiteren van het vergaarde politieke kapitaal. Een mislukte senator wordt ineens iemand met gezag. Moreel gezag zelfs, na de campagne vol absurditeiten die echter wel resoneren bij een deel van de Republikeinse achterban, die, Derk Jan Eppinks lobbywerk niettegenstaande, als tamelijk geschift kan worden geklassificeerd.

Het lijkt vooralsnog onwaarschijnlijk dat Santorum in de markt zou zijn voor het vice-presidentschap onder Romney. Geen persoonlijke klik, regionaal te dicht bij elkaar (twee oostkuststaten) en alles wat Santorum meebrengt aan conservatieve zeloten jaagt de kiezers in het midden weer weg. Wat zou hij wel terugkrijgen? Het staat nog te bezien. In elk geval heeft kleine Rick zijn zelfvertrouwen weer terug. Dat was niet optimaal meer na het debacle in Pennsylvania (zijn verloren senatorspost).

Wat heeft Santorum bijgedragen aan de campagne? Behoorlijk wat, zoveel mag je wel zeggen. Hij heeft vrouwen duidelijk gemaakt dat ze bij zijn Republikeinse Partij weinig tot niets te zoeken hebben. Hij heeft katholieken meer invloed gegeven (meer dan via de bekeerde zelfpromotor Gingrich). Hij heeft Gingrich gedwarsboomd. Hij heeft, en laten we hem prijzen, Romney gedwongen tot nog meer draaikonterij dan de flip flopper al in de boeken had staan. Hij heeft, kortom, een stevige bijdrage geleverd aan de Obama campagne voor november. 

Paul Ryan, de afgevaardigde wiens draconische begrotingsvoorstellen vorige maand door het huis werden aangenomen, voerde afgelopen week samen met Mitt Romney campagne. President Obama zwaaide hen hartelijk toe en begon maar vast de aanval.

De begroting van Ryan biedt belastingverlaging voor de rijken (u had het vast niet geraden) en ontmanteling van belangrijke brede voorzieningen als Medicaid en Medicare, plus honderden miljarden op allerlei andere terreinen. In dat opzicht is er weinig nieuws te beleven: dit is Republikeinse doctrine. Vorig jaar diende Ryan dezelfde begroting in. Het kostte de Republikeinen direct een zetel in New York omdat de kiezers niets moeten hebben van deze plannen die voor 62 procent van de bevolking hogere kosten opleveren. Nog meer ongelijkheid, zegt Obama terecht.

Je zou denken dat de Republikeinen daar iets van geleerd hadden. Maar ideologie is sterker dan ervaring. Al doende hebben de Republikeinen en heeft Mitt Romney aan Obama nog meer materiaal gegeven om in november te winnen – niet alleen in de presidentsverkiezingen maar ook op andere niveaus. Obama hoeft enkel maar te zeggen: kijk naar de belastingplannen voor Romney. Als u die goed vindt, stem op hem.

Gecombineerd met de Republikeinse godsdienstfanaten die vrouwen zich ervan bewust gemaakt hebben met wat voor malloten ze van doen hebben (een Santorum medewerker raadde vrouwen aan om aspirine als voorbehoedsmiddel te gebruiken – klem het tussen je knieën en je wordt niet zwanger) en de Obama campagne hoeft bijzonder weinig te doen. Voeg er tenslotte de Obama gezondheidszorgplannen aan toe en de zaak is beslist. Hoe het Supreme Court ook oordeelt (en ik sluit niet uit dat Chief Justice Roberts een historisch moment pakt om een stevige meerderheidsbeslissing te forceren – voor een mandaat), ook dat is voor Obama pure winst. Romney kan niet loskomen van zijn eigen Massachusetts plan en zal voortdurend in de problemen zitten.

Verkiezingen zijn nooit zo eenvoudig als ze lijken en er komt vast een moment deze zomer dat Obama in de problemen lijkt te komen, maar het moet wel heel raar lopen als hij niet wordt herkozen. Met zijn allen zullen we net doen of het heel spannend is, of er van alles gebeurt, maar het is jammer voor de deskundigen en het praatcircuit: weinig te beleven dit jaar.

Romney won gisteren Wisconsin (krap), Maryland (ruim) en DC. Meer gedelegeerden, meer onvermijdelijkheid. Hij kan er gerust op zijn.

De rest van Amerika wist het al, maar ook Newt Gingrich realiseert zich nu dat zijn campagne voor het presidentschap heeft gefaald. Zelfs casino magnaten die oorlog willen met Iran kunnen hem niet redden. Het beste wat er voor Gingrich in zit, is met die paar gedelegeerden die hij heeft invloed uitoefenen op de conventie. De rest van de partij kan Gingrich missen als kiespijn en waarschijnlijk zal genomineerde Mitt Romney proberen hem een toontje later te laten zingen.

Helaas voor Romney heeft Gingrich maar één toon en dat is luidruchtig. Bovendien is dit zijn laatste kunstje. Gingrich kan zijn naar eigen inzicht formidabele intellect nu geheel wijden aan het schrijven van revolutionaire boeken, ahum. De campagne is voorbij.

Voor Santorum heeft dat het voordeel dat in de komende staten er minder verdeeldheid zal zijn. Hij kan mogelijk meer gedelegeerden oppikken dan anders het geval was, aan de andere kant zullen de kiezers zich in toenemende mate achter Romney scharen. 

Rick Santorum won Louisiana, een van de meest conservatieve staten van het zuiden. Met ruime cijfers. Het verandert niets. Romney blijft de front runner. De enige verandering is misschien dat de ballon van Gingrich nu eindelijk is doorgeprikt. Zelfs in een zuidelijke staat kan hij niet scoren. Hij zal wel doorgaan tot aan de conventie, maar hij is niet meer relevant.

De vaardigheid van Mitt Romney om zijn eigen successen onmiddellijk ongedaan te maken door blunderende uitspraken is verbijsterend. Winst in Illinois. Steun van de verstandige Bush. En wat doet Romney? Hij claimt dat kleine Bush in 2008 degene was die Amerika redde van de grote depressie die dreigde, niet Obama. Romney gaf Bush en toenmalig minister Paulson krediet voor de bail out van de banken.

We hebben het over TARP, het reddingsprogramma waarvan de Tea Party zeloten zeggen dat het diefstal was. We hebben het over een breed gedeeld programma van overheidshulp om de financiële wereld te redden, waarbij Bush handenwrijvend stond toe te kijken, Paulson maar net het hoofd boven water hield en de oude man McCain niets van begreep. Dat Romney de gelegenheid aangrijpt om Obama aan te vallen door Bush te omarmen is op zijn zachtst gezegd curieus te noemen.

Er valt wat voor te zeggen dat dit toen verstandig beleid was, maar het is de eerste keer dat een Republikein überhaupt erkent dat Obama een puinhoop aantrof toen hij in Washington arriveerde. Om vervolgens te betogen dat Obama niet genoeg heeft gedaan om de diepe recessie die Bush achterliet te dempen, heeft toch vooral het effect om nog eens goed te belichten hoe erg die puinhoop wel niet was.

Het moet niet veel gekker worden. Straks gaat Romney nog claimen dat Obama zijn Massachusetts plan voor ziektekostenverzekering heeft nageäapt. Way to go, Mitt!

Na Illinois had Mitt Romney nog een zetje nodig. Jeb Bush, het getalenteerde broertje van de mislukte president, gaf dat zetje. Hij steunt Romney, al hoopt hij dat die zijn nonsens over immigratie en illegalen wat intoomt. Dat zal voorlopig niet gebeuren want flip flopper par excellence Romney is het weliswaar eens met Bush, hij zal het niet aandurven om een redelijk standpunt in te nemen met Texas nog als open voorverkiezing.

Jeb Bush werd in 1994, tot ieders verrassing, niét gekozen tot gouverneur van Florida, terwijl zijn broertje, George W. dat in Texas wel lukte. De trotse ouders, en de rest van het land, had precies het omgekeerde verwacht. Texas werd de springplank voor junior naar een desastreus presidentschap.

Jeb probeerde het in 1998 nog een keer en werd toen wel gekozen en bleef twee termijn gouverneur, over het geheel genomen met goede rapportcijfers. Hij is getrouwd met een spaanssprekende Mexicaanse. Hij werd er zelfs katholiek van - zoals veel van de machtigste politici en rechters in de VS nu katholiek zijn. De ironie is dat door de wanprestatie van kleine Bush als president zijn getalenteerde broer voorlopig geen schijn van kans heeft. De naam Bush is vergif. Misschien dat het in 2016 anders zal liggen, maar een dynastiek presidentschap van drie Bush-types lijkt toch wat al te veel gevraagd van de gemiddelde kiezer. 

Politico had een slappe nieuwsdag, blijkbaar, en postte een artikel over Joe Biden als dé kandidaat voor de Democraten in 2016. Totale nonsens. De brave man zal dan 73 zijn. Hillary is dan 69 en als de Democraten één ding niet moeten doen dan is het de Republikeinen volgen in het nomineren van geriatrische patiënten die al lang een verblijf in het rusthuis verdienen.

Het zal ook niet gebeuren en het hoeft ook niet te gebeuren. De Democraten hebben met de gouverneur van New York, Andrew Cuomo, de beste kandidaat in huis die je maar kunt bedenken. Een grote staat als New York is een fantastische springplank voor een kandidaat, zeker als je, net als Cuomo, al minister bent geweest in Washington. De Rooseveltjes gingen hem voor en in 1944 en 1948 was gouverneur Dewey de Republikeinse kandidaat (dat was toen de partij nog bij zinnen was). Cuomo doet het goed, met af en toe wat tegenslag, hij heeft zijn echtscheiding al achter de rug en zal in 2016 klaar staan om Obama op te volgen.

Nee, Biden kan alleen hopen op een opvolgingspresidentschap - en niemand anders hoopt daarop. Hillary heeft haar tijd gehad, heeft haar kans gehad en zal het terrein overlaten aan een jongere garde.